#54 Resumo do Encontro de Mareas da Estrada (16/1/16)

Co pasar dos días, meses, anos, cambian as nosas prioridades, os nosos intereses e as nosas urxencias... como tamén cambiamos nós.
O pasado sábado, día 16 de xaneiro do ano 16, persoas de moitos lugares de toda Galiza xuntámonos na Estrada. Durante unha longa xornada, falamos e debatimos sobre cales son os pasos a dar para acadar o noso obxectivo electoral que se nos presenta este ano: acadar o goberno da Xunta de Galiza.

Moitos pasos pequenos lévanos moi lonxe, diso estamos seguras. Somos moitas as que andivemos xuntas, e moitas as que seguiremos (dentro e fóra das Mareas) a camiñar.
Dende a minha propia perspectiva persoal, expoño os puntos importantes que resaltamos entre todas ao final do día:

- RURAL: hai xente traballando en vilas e aldeas e que precisan apoio.
- PARTICIPACIÓN: queremos que haxa maior participación por parte de todas... cantas máis, mellor!
- FERRAMENTAS de comunicación: ligada ao punto anterior, temos que crear cauces para a participación, e aprender a comunicarnos mellor.
- FEMINIZACIÓN da política: punto resaltado por varias persoas, posto que non só queremos o poder, senón que tamén queremos facer as cousas doutra maneira.
- HORIZONTALIDADE: traballar a unión dende as bases, dende "abaixo". Con dinámicas pro·activas e pro·positivas da que nos sintamos parte.

E por último, os puntos máis candentes, sobre os que cada quen ten a súa opinión, e sobre os que teremos que traballar para avanzar:

- ESTRUCTURA-ORGANIZACIÓN
Algo que cree unha estratexia a nivel nacional. Propúxose unha organización supra·municipal, en comarcas, por cuestións históricas nacionais.
- FOLLA DE RUTA:
Pasos a dar a partir de agora. Tempos precisos. Coordinación de bases, dende as persoas.

OPINIÓN PERSOAL:
Ao meu modo de ver, existen dous aspectos que se teñen que atopar no medio:
a confluencia cidadá das bases (as asembleas das persoas), e a confluencia política das "cúpulas" (os pactos partidistas).

Para que haxa transparencia, é preciso que as persoas nos coñezamos cada vez mellor, que membros dos partidos se identifiquen como tal nas asembleas populares, que pensen os seus requerimentos, que expoñan os seus obxectivos e as súas liñas vermellas.

Un bo trato entre a cidadanía organizada (esperemos tratarnos ben), dará os seus froitos ao longo do tempo. Otorguemos confianza ás persoas ata o punto en que a merecen, e sigamos traballando polo ben de todas, polo ben común... dende a alegría, dende a humildade, e dende a sabeduría de saber que xuntas... podemos... digo...  venceremos! ;)

Ben, pois isto é todo pola minha parte. De seguro que deixei moitas cousas no aire, que non anotei e que son importantes... espero que aproveitedes para o que vos sirva, e o que non, simplemente deixádeo de lado.

Que siga subindo a Marea, con cuidado, que ninguén dos nosos afogue! (nin sexa arrastrado moi lonxe... que o mar é traicioeiro!)

#53 Espiritualidade = Política (alegría de Vida + democracia de Rúa)

Pasan os anos e seguen acontecendo importantes acontecementos, grazas a unha razón clara: vemos os cambios na sociedade cando cambiamos as nosas formas individuais desentir, actuar e pensar.
E así, atopámonos cun novo ano numérico (#FelizAno16!), cunha nova lexislatura no goberno do estado, e tamén con novas sensacións e ideas que nos chegan e que percibimos.

Cunha visión optimista da Vida, e perante a que está caindo, debémonos de lembrar dun sabio consello: “o mellor aínda está por chegar”, sobretodo se temos en conta o presente, claramente mellorable.
Quédanos moito por ver e que aprender, e isto tan só será posible deixando atrás as culpas e os victimismos e facéndonos co·responsables do que nos acontece. Así pois, querendo dar exemplo, seguirei traballando dende este blogue para promover o traballo en prol do coñecemento, da toma de consciencia e en favor da Paz universal.

A igualdade coa que titulo este artigo: ESPIRITUALIDADE = POLÍTICA, ten que ver cunha visión persoal destes dous ámbitos, aparentemente separados e divididos, pertencentes ambos á natureza humana e que requiren horas de reflexión e estudo. Sen pretender impor ningunha idea, e dende a humildade e a simpleza, expoño pois, a minha reflexión persoal:

    + co termo “espiritualidade”, refírome ao camiño interior, á idea do auto·coñecemento e do crecemento persoal, ao traballo interior de cada individuo ou grupo social, da súa propia auto·Consciencia. Como seres humanos que somos, debemos de ter en conta (e cada vez máis) as emocións/sentimentos, a Natureza, a enerxía, as motivacións e as crenzas, tanto as propias como a das demáis persoas como partes integrantes dunha totalidade. Que Terra non hai máis que unha, e que somos parte desa unidade. Somos 1 e o sabemos, podémolos sentir, dicir e compartir... fagámonos pois, un pouquiño máis sabi*s.

    + co termo “política”, refírome ao camiño exterior, a materialización do feito anterior: o acto de servicio á Terra e ao común de todos os nosos seres durante todos e cada un dos días das nosas vidas. Seguimos en democracia, e como persoas civilizadas, aceptamos os resultados electorais e continuamos traballando, pois vemos moitas cousas a cambiar: seguimos nos centros de traballo, na familia, no supermercado e no mercadillo, e por suposto, na rúa, de onde nunca saímos. Intercambiamos ideas, estilos, maneiras de facer, e seguimos a compartir o que mellor nos parece: esa é a mellor política, os sorrisos do día·a·día... fagámonos pois, cada día máis felices.

E é que algo está cambiando: cada vez somos máis donas das nosas vidas. Deixamos atrás vellos paradigmas, liberamos as nosas mentes e os nosos corpos... o noso espíritu segue intacto!
Algo está cambiando: seguimos traballando, abríndonos camiño nesta selva de tebras,falsidade e burocracia... próxima estación: a nosa FelizCidade, a de tod*s.

Algo está cambiando: cada vez somos máis, e nós, sen dúbidas, seguimos e seguiremos xuntas.

Ata a Victoria, ata o fin, ata na guerra... e por suposto, sempre en Paz.

#52 A dor e o sufrimento. Dificultades para o cambio.

Buscando a perfección e a impecabilidade, descubro que son un humano, e que coma ti e coma moitas outras, cometo erros, e tamén acertos.

Dos erros, moitos, aprendo; os acertos, agradezoos.

A constatación inequívoca de que tanto o noso corpo, como a nosa mente e as nosas ideas cambian, é difícil de asumir para algunhas persoas coas que convivimos. É un feito: existen persoas ás que lles custa aceptar, comprender e mesmo tolerar as verdades que lle son alleas, aínda que estas sexan comprensibles e certas. E un mecanismo de defensa de quen se sinte atacado.

Ao meu humilde parecer, co cal non pretendo atacar a ninguén, nin tampouco convertir en dogma, é que é preciso aceptar, ou alomenos escoitar certa clase de ideas e conceptos, para poder seguir cunha maior calma, tranquilidade e sabiduría, a vida adiante.

E por deixar o meu ego a un lado, cito a continuación a primeira das catro nobres verdades de un home (Siddharta Gautama) convertido en mestre, ensinadas por primeira vez, unha vez acadada o seu espertar en Buddha:

“a dor e o sufrimento existen e forman parte da nosa existencia”

Como seres sensibles e sensitivos que somos, temos a capacidade de sentir, e de feito facémolo, todos os días e a todas horas, minutos e segundos. Sentimos frío e calor, pracer e dor, medo, gusto, paixón, picor. Algunhas sensacións son agradables... outras non. E esa é a ensinanza, esa sensación chamada dor ou sufrimento, como algo compartido por todos os seres.

Observar ese fluxo de sensacións coa unión corpo+mente, e facernos conscientes (en maior ou menor medida) delas, é un delicado e sutil proceso que con práctica pódese perfeccionar. Dito proceso é unha observación que todas podemos levar a cabo, e que serve para o crecemento persoal de cada unha de nós.

Ao longo da Vida experimentaremos dor e pracer, nacemento e morte, saúde i enfermidade, vellez e infancia, como partes dun todo que é a nosa existencia. Algunhas destas partes nos serán gratas, amenas e alégraremonos de coñecelas, outras non tanto. Para unha Vida plena, penso que é inevitable coñecer e recorrer de primeira man todas e cada unha delas.

#51 As 4 Nobres Verdades (Buda)

A primeira ensinanza do Buda orixinal, Siddartha Gautama, tras a súa iluminación, foron as "4 Nobres Verdades".
No recén publicado número O (=4) do S2R*, a minha mini·revista, non podía faltar unha mención á estas 4 verdades.

*S2R, "Semáforo 2N Rogho"

É curioso saber que a 1ª destas verdades refírese á dor e ao sufrimento; e é que se temos algo en común todas as persoas e seres sentintes é algo de dor, sufrimento, engano e mentira que ás veces, sen querer, aparece nas nosas vidas...

                      (e pola que é necesario pasar)

...botádelle un ollo ao voso corazón! e seguide lendo ata o final,

pois a 4ª verdade reférese ao camiño cara ao ESPERTAR, o que conleva, por suposto, á cesación (por partes) de todo mal.

Así que tan só me queda desexarvos... #BosDias‬, e un #FelizEspertar!

Tururú :o)

Pd. Lembrarvos, unha vez máis, de iso de que: "non hai mal que por Ben non veña". Ademáis de esperanza, desenrolemos á confianza en nós mesmas e en quen nos rodea.
Temos o futuro nas nosas mans! Grazas por participar. ;)

#50 A técnica do bolígrafo VERDE (Reforzo Educativo) #Educación

Por unha educación en transición:

Quero agradecer, antes de comezar, a todas as persoas interesadas no desenrolo de novas técnicas destinadas á toma de consciencia deste novo sentir social xeralizado, que a todas nos afecta, así como pola lectura deste artigo, así como pola súa posible implantación.
E tamén pido disculpas por posibles erros de forma e contido; se tendes calqueira dúbida, suxerencia, engadimento ou crítica, prégovos que ma fagades saber. Grazas de antemán.

A técnica do bolígrafo verde (Reforzo positivo)

Persoas destinatarias: educadoras, profesoras, mestras. Centros educativos.
Obxectivo:
+ dar a coñecer unha sinxela técnica transformadora da realidade socio·educativo, a técnica do bolígrafo verde.
Introducción:
No sistema educativo actual, o obxectivo do alumnado é o da superación de probas, materias e cursos, para a posterior obtención dun título de certo nivel.
As avaliacións e os exames seguen sendo o método máis común por parte do profesorado, en todos os niveis de ensino, para dilucidar se a alumna é considerada “APTA” ou “NON APTA”.
A corrección de ditas probas cun bolígrafo vermello, onde se fan visibles os erros e defectos de fondo e de forma, é a práctica normalizada.

Consideracións:
Presupomos unha indefectibilidade ou unha impecabilidade á alumna examinada que nos fai, en diferente grado, vulnerables e sensibles perante a posibilidade de erros e da posterior avaliación externa. Desta maneira fomentamos, entre outras cousas, “anti·valores” tales como inseguridade, nervios e estrés (persoais e grupais).
Estamos tan acostumadas a ver e a facer ver os erros, que moitas fechan os ollos ante a posiblidade doutras técnicas. A realidade é que debemos aprender que outras técnicas existen e que están a nosa disposición, como a técnica do bolígrafo verde.

A vella forma: a “técnica do bolígrafo vermello”
A maioría de nós, por non dicir todas, vivimos esta situación:
Como alumnas expomos nun exame o traballo e estudo de meses de duración, ou de uns cantos días, ao xuízo, corrección e posterior valoración por parte do profesorado.
Co boli vermello, ademáis de puntuar e valorar numéricamente á alumna, a persoa correctora pónnos en evidencia os nosos fallos e erros dun escrito que fixemos.
Cun “bo” obxectivo, o de facernos ver ditos defectos, están postos na esperanza de que sexamos conscientes deles e de que os resolvamos. E que para a próxima vez, “non se repitan”.

A novidade: a “técnica do bolígrafo verde”

A técnica do bolígrafo verde, é unha ferramenta de reforzo positivo, que pretende a visualización clara e directa do que se está facendo ben. Con esta técnica, a persoa correctora resalta os aspectos que considera máis descatados dunha proba ou exame, pra facerllos ver á alumna “á primeira vista”.
O obxectivo de facer ver ditas honras e méritos é o desenrolo de valores tales como a auto·estima e a confianza no traballo ben feito: que se saiba e se destaque o que se está facendo ben, co obxectivo de “que se repita”.

O CAMBIO
O obxectivo dun exame, ao meu parecer, ademáis de evidenciar o nivel de coñecemento de determinada materia, debe ser o de permitir expresar libremente inquedanzas, reflexións e pensamentos por parte do alumnado sobre dito tema, e sobre o proceso persoal vivido no seu estudo... e para iso fai falla un cambio de pensamento do sistema, e unha pregunta libre, extra e voluntaria ao final do exame (ou unha sesión de titoría).

As dúas técnicas aquí expostas, a do bolígrafo vermello e a do bolígrafo verde, non son antagónicas e durante un tempo, poden e deben coexistir durante algún tempo, sen ningún inconvinte: co vermello facemos ver os erros, e co verde, facemos ver os acertos.
Atopar un posible equilibrio entre a visibilización de acertos e erros, é unha tarefa a realizar por parte da persoa que corrixe. Non se debe perder de vista a posibilidade de melloría da persoa alumna (pensada de forma individual, coas súas características e individualidade), á que se corrixe.

E sen esquecernos de que o bolígrafo vermello seguirá existindo, e para moitas “profes da vella escola” seguirá sendo a única forma de corrixir...
... lembrémonos que a técnica do bolígrafo verde, que requerirá dunha adaptación progresiva por parte do alumnado, do profesorado e dos centros de ensino, é unha ferramenta cargada de boas intencións e futuro. Fágovos saber tamén que para a implantación desta novedosa técnica requírese do valor de persoas que estexan dispostas a pola en funcionamento, probándoa persoalmente, adaptándoa, valorándoa, comentando os resultados, e por suposto, mellorándoa.
Deixo en vosas mans o aprender a usala (por suposto, cos seus acertos e erros).

Reflexión final:
Antes, ata o de agora, tan só viamos erros, fallos e defectos (boli vermello).
A partires de agora, dende xa, decidimos entrar no futuro, abrindo os ollos ao cambio, cara un novo tempo. Somos capaces de ver os éxitos, os acertos, os méritos e os logros propios e alleos, así como alegrarnos por eles e celebralos (boli verde).
Non se trata tan só de exames a correxir, ou de unha laboura a realizar dentro dun centro educativo. Como persoas íntegras, penso que debemos ver máis aló, e tentar resaltar os acertos e as alegrías das nosas vidas... deixando atrás, quitándollo importancia aos poucos, e tamén perdoando, eses pequenos erros que cometen e que cometimos.
Como parte activa dun movemento innovador e transformador sen donos e sen nome, permítome e permito a outras persoas cambiar cara o ben común e para o ben xeral. O primeiro paso é dar a coñecer, anunciar e promocionar boas ideas como esta, e tentalas facelas reais.
Anímovos a todas as persoas involucradas na transformación educativo·social a probalas, en maior ou menor medida, sentíndovos en plena confianza e liberdade.
E a proposta é para comezar a usalas dende... XA!

Ánimos a todas, grazas por ler ata o final.

máis información:
Este método foi exposto por unha pedagoga rusa, Tatiana Ivanko, tras aplicarlla na súa casa ao seu fillo, e fíxose viral nas redes a finais do ano 15.
Se queredes máis información, ou ler outros artigos sobre el, eiquí tendes un par de enlaces:

http://verne.elpais.com/verne/2015/10/07/articulo/1444231771_661315.html
http://genial.guru/inspiracion-crianza/el-metodo-del-boligrafo-verde-42755/

#49 o Monólogo do Semáforo (Cultura de Paz)

EVENTO en VIGO: 

MONÓLOGO DO SEMÁFORO (x RenaRenato),

                               Cultura de Paz

“Un pensamento que evoluciona é un pensamento que cambia.”

Nesta época de grandes transformacións e mudanzas, a liberdade e a felicidade seguen sendo as grandes metas cara ás que aspiramos e ás que nos encamiñamos, como seres humanos e como sociedade.

É un feito evidente que hai algo que non funciona na normalidade do mundo; e aínda así, formando
parte dela, non podemos deixar de facer o que estamos facendo... convídote a que te tomes un
tempo, a que te relaxes, aprendas e disfrutes. Escoitar otra opinión, un outro punto de vista sobre a
nosa condición de “humanos” nunca está de máis.

E é que esta charla é tan só parte da laboura que moitas estamos levando a cabo: a transición cara un
mundo mellor.

Se estás cansado do “mesmo de sempre”, e non tes nada mellor que facer.
Se che gusta (re)aprender cousas (vellas e) novas.
Se eres unha persoa curiosamente inqueda... e non excesivamente crítica coas solucións propostas.
Se non tes medo de escoitar verdades que dicen outras persoas.
Se non sabes como tomar parte por un mundo mellor, máis sabes que queres formar parte del.
...
Tanto se tan só queres pasar un bo rato, como se queres seguir crecendo como persoa, isto é para ti!

Humor + Filosofía + Política
=
Pallaso + Pensador + Pirata

O evento:
Será este sábado, día 12 de Dezembro, ás 21h na Cova dos Ratos (rúa Romil 3, Vigo).
Ven e lévate unha chea de impresións e coñecementos, de esperanza e de boas vibracións...
...estades tod*s convidad*s!

(A continuación do monólogo, crearemos un espazo de charla e debate en plena liberdade, onde
cada unha de nós poderá verter as súas dúbidas, preguntas, opinións, críticas e comentarios.)
A entrada a este evento é gratuíta. A saída é “á gorra”: aportas en función do que valores e das túas
posibilidades. (Fagoo desta maneira para que non sexa un impedimento para ninguén.)

Non o dubides: sae de casa e acude de bo ánimo... non te arrepentirás!
Espérovos o sábado,

RenaRenato

pd. Aproveitarei a ocasión para presentar un novo número da (mini)revista matemática “S2R”, de
+pallaso Tururú.

Facilitador:
Eu, RenaRenato (1978, RJ (Brasil)), artista, pallaso+pensador; traballo facendo malabares no
Semáforo por propia vontade dende fai máis de 4 anos. Ademáis do Semáforo, practico o activismo
político, a meditación, a filosofía, as matemáticas e o bo humor.
Estos conceptos son o eixo sobre o que desenrolo o meu pensamento, as miñas ideas e a miña forma
de vida. O meu obxectivo é construir, con positividade e alegría, un mundo mellor non só por
pracer, senón por urxente necesidade de todos os seres e da nosa nai Terra, onde poidamos vivir
felices e en paz. Aporto e fago crecer o meu graniño de area.

#48 S.2.R. número 0(=4) :: a ORDE dentro do KAOS (auto·publicidade)

Un novo número do "Semáforo 2.N. Rogho", un novo "Semaforito", xa está listo.
É o número O(=4), e leva por subtítulo "A ORDE dentro do KAOS".

Ven con esta portada:

O cadro de Wolfenden

Portada do S.2.R., número O

Unha portada máxica, baseada nun cadro de "Robert John Wolfenden". Ademáis por dentro, leva moito contido.

Esta é tan só unha parte do índice:
    + as 4 nobres verdades
    + 4 razas, 4 cores
    + as 4 velas acesas (educación en valores)
    + un especial con 4x4 ilustracións
    + e moito máis!

En breves, eu e máis RenaRenato, faremos a súa presentación oficial. Estádevos informados, temos moito que contar.

E se queredes mercala, pois está a venda en exclusiva, de momento, na Cova dos Ratos, e por "internete".

Dende tan só 1euro...
grazas por mercala e colaborar cun artista local.

Tururú ;o)